piątek, 21 grudnia 2012

Finał konkursu na najpiękniejszą Kartkę Bożonarodzeniową

Dziś odbył się finał konkursu na najpiękniejszą kartkę świąteczną.  Nagrody rozdawałyśmy w szkole podstawowej w Zielonej, dokąd zostałyśmy zaproszone przez panią dyrektor. 
Uroczystość jasełek była doskonałą okazją do wypromowania bibliotecznych konkursów i samej biblioteki.
Oto kartki, które brały udział w konkursie.


W kategorii gimnazjum trzy pierwsze miejsca zajęły

1.Klaudia Bogus
2.Marta Kraśniewska
3.Daria Zalewska

W kategorii szkoła podstawowa nagrodzono

1.Weronikę Groblewską
2.Dominikę Twarożyńską
3.Julię Zalewską

Wyróżniono

1. Jakuba Jasińskiego
2.Joannę Dąbrowską


Wszystkie pozostałe osoby biorące udział w tym konkursie otrzymały nagrody pocieszenia. Gratulujemy wszystkim serdecznie.

Oto kilka fotografii z tej pięknej uroczystości.













Wszystkie Śnieżynki kochają książki

wtorek, 18 grudnia 2012

Kościół w Kuczborku - historia

Kuczbork  od początku XVI wieku do końca XVII wieku znajdował się w rękach Kuczborskich, później Mostowskich.
Kościół św. Bartłomieja erygował prawdopodobnie bp Jakub z Korzwi z fundacji Andrzeja z Gulczewa około 1400 roku. 
Pierwszym wzmiankowanym proboszczem był Wojciech  oraz jego Wikariusz Świętosław. Wzmianka ta pochodziła  z 1449 roku.
Do drewnianego kościoła początkowo przylegała kaplica fundacji Kliczewskich,  jednak w 1648 roku spłonęła ona wraz z kościołem, ocalała jedynie murowana zakrystia.
Z odbudową świątyni nie śpieszono się, ponieważ ówczesny proboszcz ks. A. Nicgórski nie mógł zebrać koniecznych środków na odbudowę. 
W 1650 roku stolnik płocki J. Zieliński zbudował niewielką murowaną kaplicę, która przez prawie pięćdziesiąt lat służyła parafii.
W 1698 roku ks. W . Strzeszewski przy pomocy T. Mostowskiego  wzniósł drewniana świątynię o wymiarach 29 na  13 m. 
W przylegającej do niej drewnianej kaplicy znajdował się nagrobek rodziny Zielińskich i ołtarz Matki Boskiej Różańcowej.
Jednak nim upłynęło 40 lat kościół był już w złym stanie. Toteż w latach 1748-1754  T. Mostowski kasztelan płocki wzniósł obecną murowaną świątynię, z dwiema kaplicami.
Konsekrowana została ona przez bp W. Gadomskiego 24.VIII.1786 r.
Zostały do niej przeniesione ołtarze ze starego kościoła i kaplicy  poza wsią św. Stanisława biskupa.
Obecnie ołtarz główny zawiera obrazy św. Bartłomieja i Zwiastowania NMP, po bokach są rzeźby św. Piotra i Pawła, jak również św. Kazimierza i Wojciecha z 1700 roku.
Ołtarze boczne poświęcono Józefowi, Stanisławowi, oraz Chrystusowi Ukrzyżowanemu i MB Różańcowej z XIX wieku.
Zabytkowa chrzcielnica pochodzi połowy XVIII w. Organy wykonano w 1878 roku.
W czasie II wojny świątynia była zdewastowana.




                              
Podczas wizytacji kościoła w Kuczborku z dnia 12 grudnia 1775 roku opisano parafię Kuczbork i kościół wraz z  gruntami, dochodami i czynszami. Dowiadujemy się, że był on "strukturą piękną, na kształt krzyżacką. Na wschodzie i zachodzie umiejscowione były dwa chóry. Nad bryłą kościoła górowała murowana wieża , wewnątrz w większym chórze ulokowane były dwie kaplice. Kościół przykrywał dach w stylu włoskim."
Świątynię ufundował Bogdan Mostowski , kasztelan płocki w roku 1748 przy rynku kuczborskim.
Na tym samym miejscu stał niegdyś kościół drewniany . 
Świadectwo starych ludzi z Kuczborka z tamtych czasów wskazuje na to, iż podczas wojen szwedzkich w XVII wieku, zarówno kościół, plebania, jak i wszelkie dokumenty zostały spalone.
W 1775 roku świątynia była już benedykowana. 
Jest tam 5 ołtarzy, lecz na   uwagę szczególnie  zasługuje   piękna chrzcielnica .
Za miasteczkiem Kuczbork  w stronę Chojnowa stał drewniany kościółek , "ten kościół jest wzdłuż sążni ośm, wszerz sążni cztery budowany". Było w nim sześć  oszklonych okien,z których cztery oprawiono w ołów, .
Znajdowały się tam obrazy św. Stanisława Kostki i biskupa Stanisława. Podłoga była wykonana z tarcic, sufit również z tarcic lecz malowany. 
Nad drzwiami do zakrystii  wyrżnięto herb Ogończyk wraz z datą 1619. 
Według relacji ludzi patronem tego kościoła był św. biskup Stanisław. Kościół prezentował nie najlepszy stan, a od strony północnej ściany były bardzo przegniłe. Prawdopodobnie kościół ten z czasem został przebudowany na kapliczkę, która do 2012 roku znajdowała się na cmentarzu kuczborskim.


Kaplica św. Stanisława , która znajdowała się na cmentarzu grzebalnym, zbudowana została w połowie XVI wieku.
W 1716 roku miała ona wieżyczkę i wieżę , była tez odnowiona przez T. Mostowskiego.
W 1781 roku teren przy kaplicy zamieniono na cmentarz.
W 2012 roku kaplicę św. Stanisława na cmentarzu grzebalnym zburzono , a w 2015 r. powstała tam nowa wykonana na wzór poprzedniej.( fot. kapliczki poniżej)

Z parafią kuczborską graniczyły cztery parafie: szreńska, sarnowska, zielińska oraz chamska. 
Do Kościoła w Kuczborku należało wtedy dziewięć wsi. 
 Były to: Krzywki-Bratki, mieszkała tam  szlachta w 14 budynkach.  Pisano, iż :"osób sposobnych do spowiedzi siedemdziesiąt jedna".

 Druga wieś należąca do parafii Kuczbork to Nicgora. Było w niej 19 budynków także zamieszkanych przez  szlachtę w liczbie 105 osób.


Chodupka to także wieś szlachecka z ośmioma budynkami i 54 osobami w nich mieszkającymi.

Wieś Kliczewo mogła się już pochwalić 24 budynkami i dwiema budami. Mieszkało tam 205 osób.


Wieś Wólka należała do wsi Kliczewo i miała 9 budynków, w których żyło 70 osób.

Mianowo było wsią szlachecką z pięcioma budynkami mieszkalnymi i 32 mieszkańcami.

Olszewko należało do Kuczborka i było dziedzictwem Mostowskiego, wojewody mazowieckiego.
Wieś posiadała 9 budynków mieszkalnych , w których mieszkało 84 osoby.

Wies Kuczbork, dziedzictwo Mostowskiego , wojewody płockiego miała 24 budynki i 170 mieszkańców.

Natomiast miasteczko Kuczbork miało w tym samym czasie 29 domów mieszkalnych i 206 mieszkańców.
W miasteczku Kuczbork mieszkało 44 osoby narodowości żydowskiej.
Kolatorem kuczborskiego beneficjum  był Paweł Mostowski, wojewoda mazowiecki. Dobra kuczborskie były dziedziczne.
Od 1766 roku plebanem kuczborskim został ks. Franciszek Bońkowski, urodzony w Kosinach w 1717 roku. Wcześniej stanowisko plebana piastował tam Jks. Wojciech Przełęcki.

W kościele kuczborskim w tamtym czasie w dni święte i niedziele zaczynano Jutrznię o godzinie siódmej, zaś po jutrzni odmawiano różaniec do godziny dziewiątej. Nabożeństwo kończyło się  o jedenastej trzydzieści.
Następne nabożeństwo zaczynało się po obiedzie o godzinie piętnastej.

W Kuczborku znajdował się szpital dla ubogich zorganizowany przez plebana Przełęckiego z jego prywatnych funduszy. Owych ubogich wymieniono ośmioro w tamtym czasie. Obok w jednej izbie mieszkał tam również organista Mateusz Piotrowski . Organista ten posiadał również stodółkę i szopkę oraz  odbierał dziesięcinę od czterech chłopów z Kuczborka i w całości dzwonne. Użytkował  także grunt we wsi.
Piękne dzieło  - prowadzenie szpitala dla ubogich przy kościele kontynuował ksiądz Franciszek Bońkowski.


Kościół w Kuczborku




Kościół w Kuczborku


Kapliczka  św. Stanisława( już nieistniejąca) w Kuczborku z prawdopodobnie XVI wieku
Materiały , z których korzystałam to:

M.M. Grzybowski- "Materiały do dziejów Ziemi Płockiej"
Diecezja płocka, struktura personalno-administracyjna, stan z dnia 1.X.1977 r.
Nadesłała pani Małgorzata Bońkowska- Szaraniec

czwartek, 13 grudnia 2012

Kościół w Zielonej - historia

"Kościół w Zielony jest drewniany, wzdłużny, pierwszy chór węższy i krótszy mający, drugi szerszy i dłuższy, w tyle ołtarza wielkiego zakrystia. Nie jest konsekrowany tylko benedykowany. Jest erygowany od Zielińskiego, ale nie wiadomo którego, ponieważ erekcji jego, jako i żadnego skryptu i dokumentu nie masz".
 To fragment, który pochodzi z 12.12. 1775  roku ,podczas wizyty generalnej  biskupa płockiego . Kościół parafialny p.w. św. Trójcy i prawdopodobnie św. Marcina i Marii Magdaleny ufundowali członkowie rodziny Świnków - Zielińskich w ok. 1380 roku. Z 1454 roku pochodzi pierwsza wzmianka o proboszczu.
W 1598 roku kościół był drewniany , konsekrowany, wewnątrz malowany, a główny ołtarz mieścił tryptyk z rzeźbą NPM w środku. Były tam również 3 ołtarze boczne:św. Trójcy, św. Marii Magdaleny oraz św. Marcina. Remont świątyni przeprowadzono w końcu XVII wieku.
 Około roku 1750 kościół spłonął lub tez został rozebrany z powodu złego stanu.W tym samym miejscu ok. roku 1764 kolator J. Zieliński , kasztelan raciążski wzniósł nowy, lecz także drewniany kościół .
 Od 1740 roku parafia nie miała proboszcza, a nabożeństwa odprawiali Jezuici z Żuromina. Prace budowlane przy kościele dokończył dopiero Ks. K. Zieliński w 1773 roku.
Obecny murowany kościół powstał dopiero w 1908 roku dzięki księdzu P. Burawskiemu według projektu arch. W.Ciechanowskiego. 
W 1912 roku przewróciła się jednak wieża, co mogło wskazywać na jakieś błędy budowlane.
Kościół konsekrował w 1924 roku arcybiskup Nowowiejski. Wnętrze kościoła zawiera ołtarze przeniesione ze starej świątyni ( XVIII w. ). Sukienki i korony na ołtarzu głównym wykonano z pozłacanej blachy. W kościele jest ołtarz soborowy, 7 konfesjonałów i 72 ławki (1925 rok) Zachowane są także 4 stare feretrony (I połowa XIX wieku), 3 kielichy, relikwiarz  i ornat (koniec XVII).
W opisie kościoła w Zielonej w 1775 roku czytamy ponownie:" Świadczą o tym ludzie starzy, że  trzech poddanych w tejże wiosce Zielony  z załogami, gruntami, łąkami, ogrodami, chałupami należało do plebanii, tych dwór sobie przywłaszczył, to jest JWImćP śp. Zieliński, kasztelan raciążski.
 Stawów, sadzawek, młyna, propinacji nigdy nie było.(...)"  
Jakub Zieliński  , chorąży raciążski, dziedzic i współlokator Zielonej, zabrał grunta kościelne, a także wygnał z plebanii księdza proboszcza Antoniego Maciejewskiego.
W parafii Zielona  do 1775 roku nie było szkoły parafialnej, klasztoru, ani szpitala. Parafianie na msze uczęszczali zarówno do Zielonej, jak i do Żuromina.
 Nazwiska powtarzające się w tym czasie w Zielonej to: Paweł Kowal, Paweł Kawka, Grzegorz Kant, Ignacy Gołczak,  Jan Olewnik,  Bartłomiej Przystup, Paweł Jaciński lub Jasiński,  Mikołaj Torżan.

Kościół w Zielonej - stan obecny.

Proboszcz  parafii Zielona, lata 50-te

Kościół w Zielonej, lata 30-ste , 40-ste



Źródła , z których korzystałam to:
"Materiały do dziejów Ziemi Płockiej. Ziemia Zawkrzeńska- ks.prof. Michał Marian Grzybowski, Płock, 1984
"Diecezja płocka. struktura personalno-administracyjna, stan z dnia 1.X.1977, Płock, 1978
Materiały nadesłała pani Małgorzata Bońkowska - Szaraniec